Iedere belegger zoekt kansen. Ik dus ook.

Iedere belegger zoekt kansen.

Ik dus ook.

Alleen begin ik niet met de vraag die de meeste beleggers zichzelf stellen.

Ik vraag me niet als eerste af hoeveel een aandeel kan stijgen.

Ik begin liever met een andere vraag.

Hoe groot is de schade als die kans uiteindelijk geen kans blijkt te zijn?

Dat lijkt misschien een klein verschil.

Voor mij verandert het de hele manier van beleggen.

Mijn manier van kijken is anders ontstaan.

Na ruim 37 jaar in de financiële markten ben ik steeds minder geïnteresseerd geraakt in voorspellingen.

Niet omdat voorspellen onbelangrijk is.

Maar omdat ik heb geleerd dat de toekomst zich zelden laat voorspellen.

Nieuwe technologieën veranderen complete sectoren.

Overheden grijpen onverwacht in.

Fraudezaken komen pas aan het licht wanneer het al te laat is.

Een oorlog.

Een pandemie.

Een cyberaanval.

Een uitvinding die een hele industrie op zijn kop zet.

Veel van de grootste risico’s zijn onbekend totdat ze werkelijkheid worden.

Juist daarom probeer ik de toekomst niet te voorspellen.

Ik probeer te begrijpen hoe de markt vandaag met die onzekerheid omgaat.

Ik analyseer geen bedrijven.

Regelmatig vragen mensen mij hoe ik een belegging selecteer.

Lees je jaarverslagen?

Analyseer je balansen?

Bereken je de intrinsieke waarde?

Het eerlijke antwoord is: nee.

Mijn expertise ligt ergens anders.

Ik ben opgeleid als professioneel optiehandelaar.

Mijn werk was jarenlang niet het analyseren van ondernemingen.

Mijn werk was het analyseren van markten.

Ik bestudeer hoe markten zich gedragen.

Hoe risico wordt ingeprijsd.

Hoe beleggers reageren.

Welke collectieve aannames zichtbaar worden.

En vooral: hoe ik die kennis kan vertalen naar een portefeuille waarin het maximale risico vooraf vaststaat.

Iedere belegging begint voor mij met dezelfde vragen.

Wanneer ik een aandeel bekijk, vraag ik mezelf niet direct af of het goedkoop is.

Of duur.

Ik begin ergens anders.

Waarom is de koers gedaald?

Welke collectieve aanname heeft de markt gemaakt?

Is die aanname logisch?

Wat gebeurt er als de markt gelijk heeft?

Wat gebeurt er als de markt ongelijk heeft?

Pas daarna kijk ik verder.

Hoe heeft dit aandeel zich door de jaren heen gedragen?

Is er sprake van een langjarige opwaartse trend?

Wat kost bescherming?

En misschien wel de belangrijkste vraag van allemaal:

Wat kost het mij als ik vandaag besluit te kopen en ik blijk ongelijk te hebben?

Pas daarna stel ik mezelf de vraag waar veel beleggers juist mee beginnen.

Is dit eigenlijk wel een kans?

Ik houd niet van risico.

Dat is misschien wel de grootste misvatting.

Mensen denken soms dat ik van risico houd omdat ik  volledig in aandelen beleg.

Het tegenovergestelde is waar.

Ik houd helemaal niet van risico.

Ik houd van gecontroleerd risico.

Ik wil vooraf exact weten wat een verkeerde beslissing mij maximaal kan kosten.

Niet omdat ik bang ben om ongelijk te hebben.

Maar omdat ik nooit de controle wil verliezen.

Waarom controle voor mij zo belangrijk is.

Geld is belangrijk.

Niet alleen omdat het waarde vertegenwoordigt.

Maar omdat het mogelijkheden creëert.

Voor jezelf.

Voor je gezin.

Voor de mensen die belangrijk voor je zijn.

Een groot verlies kost daarom veel meer dan alleen geld.

Het kost ook tijd.

Tijd om weer terug te komen waar je ooit stond.

Tijd waarin inflatie doorgaat.

Tijd waarin je vermogen niet voor je werkt.

En tijd is uiteindelijk onvervangbaar.

Juist daarom begin ik altijd aan de onderkant.

Niet omdat ik verwacht dat het misgaat.

Maar omdat ik wil voorkomen dat één verkeerde beslissing mij geld én kostbare tijd kost.

Wat levert die manier van denken op?

Geen enkele belegger heeft altijd gelijk.

Ik ook niet.

Soms leidt een belegging tot een klein, gecontroleerd verlies.

Dat hoort erbij.

Maar daar tegenover staan ook beleggingen die uitgroeien tot zeer grote winnaars.

Winnaars waar ik niet snel uitstap.

Niet omdat ik weet waar de top ligt.

Dat weet niemand.

Maar omdat ik onderweg stap voor stap de onderkant blijf versterken, zodat verdere groei steeds beter wordt beschermd.

Na al die jaren is mijn manier van beleggen eigenlijk steeds eenvoudiger geworden.

Iedere belegger zoekt kansen.

Ik dus ook.

Maar ik begin liever met een andere vraag.

Hoe groot is de schade als die kans uiteindelijk geen kans blijkt te zijn?

Want pas wanneer ik het antwoord op die vraag ken…

…wordt de volgende vraag interessant.

Is dit eigenlijk wel een kans?

Dat is uiteindelijk ook het grootste verschil met hoe veel mensen naar beleggen kijken.

Zij beginnen bij de mogelijke winst.

Ik begin bij de mogelijke schade.

Niet omdat ik minder ambitie heb.

Juist omdat ik ambitie heb.

Ik wil niet voorkomen dat ik ooit ongelijk heb.

Ik wil voorkomen dat ik ongelijk heb op een manier waardoor ik de controle verlies.

Ik geloof namelijk dat groot vermogen niet ontstaat door steeds grotere risico’s te nemen.

Juist doordat de onderkant vooraf vaststaat, geef ik grote winnaars de ruimte om door te groeien.

Zo voorkom ik dat één verkeerde beslissing jaren van vermogensgroei vernietigt.

 

Daarom begint mijn analyse nooit met de vraag hoeveel een belegging kan opleveren.

Mijn analyse begint met de vraag hoeveel controle ik heb als ik ongelijk blijk te hebben.

Pas als ik die vraag kan beantwoorden, ontstaat er rust.

En vanuit rust kun je rationele beslissingen nemen.

Misschien is dat uiteindelijk wel de eenvoudigste omschrijving van mijn manier van beleggen.

Iedere belegger zoekt kansen. Ik dus ook.

Maar ik geloof dat duurzame vermogensgroei niet begint met de bovenkant.

Ze begint met de onderkant.

 

Verder lezen: Bodemdenken – Omdat vermogen groeit door een sterke bodem